Je gelooft het nooit. Maandag heeft Kate zich uit haar tuigje gerukt. En wat gebeurt er dan met een whippet die al sinds haar 4 maanden bijna constant aan een lijntje hangt ? Uiteraard, het begint als een bezetene te rennen.
Zo ook maandag. En toen Marc van de wandeling thuis kwam wist ik het meteen.
Op naar de dierenarts voor een foto en ja hoor. Op net dezelfde plek als 11 weken geleden.
Op maandag avond heeft mijn dierenarts de orthopeed gecontacteerd, waar we dinsdag avond terecht konden.
Het verdict is niet zo mooi. De originele breuken, waar de 4 staafjes in zitten is perfect genezen.
Het teentje dat ze daarna brak heeft waarschijnlijk nooit aaneen gestaan. Het feit dat ze altijd aan de lijn is gebleven heeft een 2e breuk gewoon uitgesteld. Maar het is wel zo dat deze 2 eindjes niet meer vanzelf aan elkaar zullen groeien. En dan zijn er 2 opties : Een operatie waarbij bot wordt gehaald op een andere plek in haar botten, dat bot wordt dan aangebracht op de 2 uiteindjes die uitgehold worden. Dan worden er pinnen en fixatie aangebracht en dan hopen dat de breuk alsnog heelt.
De andere optie is een amputatie van het teentje waarna ze binnen een week of 2 weer vrolijk rond springt.
Moest dit nu de eerste breuk zijn die ze opliep in haar leventje zouden we voor de operatie kiezen. Maar we zijn er klaar mee, en zij ook. Het is genoeg geweest. Kate moet whippet kunnen zijn en kunnen rennen. Dus morgen ochtend om 8.30 staat ze ingepland en gaat het teentje eraf.
Gedaan met sokjes, huppelen, in het kenneltje zitten, vasthangen overal waar ze anders te fel zou worden. Kate wil rennen !
Iedereen duimen morgen aub !
